Internationale Vrouwendag: Profiel Mairiam Ainomugisha

Internationale Vrouwendag: Profiel Mairiam Ainomugisha

Portret van Mairiam Ainomugisha, senior accountant bij BRAC Uganda

In het kader van Internationale Vrouwendag portretteren we een aantal vrouwelijke BRAC-medewerkers over hun werk voor BRAC en hun inspiratie. De eerste medewerker is Mairiam, zij is van alle medewerksters het langst in dienst van BRAC Uganda. Uit haar verhaal blijkt dat BRAC niet alleen impact heeft in de levens van de mensen in de gemeenschappen waar we werken, maar dat BRAC ook heeft impact heeft in de levens van haar eigen medewerkers.

Herinner je je nog de eerste dag dat je voor BRAC ging werken?
Ja, dat herinner ik me nog levendig, dat was op 1 september 2006. Een vriend had me gewezen op de vacature bij BRAC. Ik bracht mijn sollicitatieformulier en mocht gelijk op gesprek komen bij meneer Mirnal, manager accountancy. Voordat ik het wist was ik aangenomen: “Kom maar terug over een maand, dan kan je aan de slag”, zeiden ze. Moet je voorstellen hoe blij ik was. Ik was zo blij dat ik zelfs helemaal vergat te vragen hoeveel ik zou gaan verdienen.

Waarom ben je accountant geworden?
Toen ik nog op school zat kwam ik vaak bij mijn oom op kantoor. Hij was dan druk met berekeningen en het rond krijgen van begrotingen. Ik verbaasde me er altijd over hoe hij de lastigste sommen wist op te lossen. Mijn oom bemerkte mijn interesse in het vak en heeft me aangemoedigd accountancy te gaan studeren.

Welke rollen heb je allemaal vervuld bij BRAC Uganda?

Toen ik werd aangenomen had ik eerst nog specifieke rol, behalve de functie die in mijn taakomschrijving stond; accountant voor de regio Kampala. Omdat BRAC in Uganda nog maar in de kinderschoenen stond mocht ik er ook personeelszaken, logistiek en receptie bij doen. Pas vanaf 2009 werden de taken beter begrensd. Momenteel werk ik als senior accountant en zijn mijn hoofdtaken salarisadministratie, fixed asset management en belastingen.

Wat is je meest dierbare herinnering aan je tijd bij BRAC tot nu toe?
Ik heb veel mooie herinneringen. Mijn bruiloft waar mijn BRAC-collega’s me in het zonnetje hebben gezet, mijn eerste bezoek aan Bangladesh waar ik overweldigd was door alle BRAC-activiteiten en waar ik nog veel meer respect heb gekregen voor BRAC-oprichter Sir Fazle Abed.

Welke levensles heb je geleerd in je werk voor BRAC?
Het is het belangrijkste in het leven om hart te hebben voor mensen in nood en hen belangeloos te helpen. Sir Fazle Abed is wat dat betreft mijn rolmodel. Een tweede levensles is om altijd integer te blijven in de taken die je zijn toebedeeld. Dat heb ik geleerd van Daniel Businge, hoofd accountancy van BRAC Uganda.

BRAC Uganda bestaat dit jaar 10 jaar. Wat maakt BRAC Uganda zo bijzonder?
De impact die het heeft gemaakt in de plaatselijke gemeenschappen, en in het leven van zoveel individuen en van ons als staf. Soms vraag ik me wel eens af waar al die BRAC-medewerkers in Oeganda zouden werken als BRAC niet naar ons land was gekomen. Zoveel levens zijn verbeterd, vooral die van de mensen die we mogen helpen. BRAC helpt ons land om zich te ontwikkelen. En BRAC heeft mij persoonlijk ook in staat gesteld om mijn vaardigheden te ontwikkelen. Ik kan nu onafhankelijke beslissingen nemen.

Wat motiveert je om bij BRAC te blijven werken?
Bij BRAC is er een erg motiverende werkomgeving. Ik heb BRAC zien groeien in de afgelopen tien jaar. Het is mijn gebed dat BRAC Uganda zal kunnen doorgaan als een transparante organisatie, zoals het vanaf het begin is geweest en voor altijd mag blijven.

Als je ergens anders zou mogen werken voor BRAC, waar zou je dan willen werken?
Het liefst zou ik natuurlijk in Oeganda blijven werken, want nergens tikt het klokje zoals het thuis tikt. Maar als het echt zou moeten zou ik overal kunnen werken, behalve in Soedan en Afghanistan.

Internationale Vrouwendag: Een revolutie in Bangladesh: vrouwen aan het werk

Internationale Vrouwendag: Een revolutie in Bangladesh: vrouwen aan het werk

Een computer wordt opgestart in een winkeltje in het snelle, chaotische Dhaka, de hoofdstad van Bangladesh. Buiten het kleine winkeltje proberen rickshaw-chauffeurs klanten te werven en schreeuwen marktkooplui de prijzen van de vis. In het winkeltje gaat de telefoon. Hasna Hena, 15 jaar, neemt de telefoon op met een hand, en laat tegelijkertijd haar vinger over haar track-pad vliegen om Photoshop te open. Aan de telefoon hangt een nieuwe klant die graag een poster wil laten ontwerpen.

Op een uur rijden van Dhaka ligt het dorpje Tongi. Mahmuda Akhter, 16 jaar, zit in een telefoonwinkel midden op de centrale markt van het dorp. Een klant komt gestresst binnen met een kapotte telefoon. Mahmuda verwelkomt hem rustig. Met een kleine schroevendraaier in de ene hand, opent ze de cover van de telefoon met de andere hand. Ze ziet onmiddellijk wat er aan de hand is.

Aan de grens met India, in de buitenwijken van Rajshahi op zes uur rijden van Dhaka, start een motor. Een kleine voet in een blauwe schoen trapt de motor aan. De motor brult, dus de reparatie is geslaagd. “Hij zou het nu weer moeten doen”, zegt de achttienjarige Khadija Akhter tegen de eigenaar. Maar voor de zekerheid rijdt ze nog even een rondje. Khadija springt op de motor en verdwijnt in een stofwolk. De klant zoekt een stoel, hij gaat er nog maar even bij zitten.

Twee jaar geleden zou het in Bangladesh ongehoord zijn dat een jonge vrouw grafisch designer zou zijn of telefoonreparateur of zelfs mechanicus (in een land waar vrouwen maar zelden auto rijden).
Vrouwen zijn relatieve nieuwkomers op de arbeidsmarkt in Bangladesh. De meerderheid van deze vrouwen zijn de eerste vrouwen in hun familie die een baan hebben. Nu deze trend zich voortzet in heel Bangladesh, staan er ook steeds meer vrouwen op die leiderschapsposities claimen. Dit heeft grote gevolgen voor de staat van het land.

Als Bangladesh in dit tempo doorgaat, zal het aantal werkende vrouwen groeien van 34% naar maar liefst 82% over de komende tien jaar. Dit zal het BNP van Bangladesh doen groeien met 1,8%”, aldus Sri Mulyani Indrawati, de algemeen directeur van de Wereldbank. […] Uit een recent McKinsey-rapport blijkt dat als vrouwen dezelfde kansen zouden krijgen op het gebied van werk als mannen, dat de wereldeconomie dan met 28 biljoen dollar zou groeien. Dat is net zoveel als de gecombineerde Amerikaanse en Chinese economiën.

We kunnen genoeg morele argumenten aandragen om te bepleiten waarom landen zich zouden moeten inzetten voor gelijke kansen voor mannen en vrouwen. Maar er zijn ook sterke economische argumenten voor gendergelijkheid. Zo zijn vrouwen vaker dan mannen geneigd hun verdiensten te gebruiken voor gezondheid, onderwijs en investeringen in de toekomst. Niet voor niets komt in elk van de nieuwe Werelddoelen (Sustainable Development Goals) het onderwerp ‘Empowering Women’ naar voren. Door vrouwen te stimuleren het heft in eigen handen te nemen, de regie over hun eigen leven te laten nemen.

Brishty Akhter, 18 jaar, is een bekwame kleermaakster die haar eigen programma heeft waarin ze meisjes in het zuiden van Bangladesh traint en in dienst heeft genomen. Toen ze zestien jaar was, ging ze eerst als leerling-werker aan de slag en leerde zo de kneepjes van het vak. Maar toen… deed ze iets bijzonders, iets wat ongehoord is in Bangladesh. Ze wist haar ouders ervan te overtuigen dat ze het geld dat ze hadden gespaard voor haar huwelijk in plaats daarvan te investeren in het kopen van een winkel voor haar. Zo kon Brishty haar eigen bedrijf beginnen.

In Bangladesh besteden ouders gemiddeld meer aan hun dochters’ bruiloften dan aan hun scholing. Dit land heeft dan ook het op drie na hoogste percentage kindhuwelijken ter wereld. Dat een dochter haar ouders weet te overtuigen een aloude traditie de rug toe te keren en in plaats daarvan te investeren in haar carrière, is ongekend.

Maar wat zorgde er nou voor dat Brishty en haar ouders erop durfden te vertrouwen dat haar winkeltje een goede investering was? Het antwoord is: BRAC. Brishty heeft meegedaan aan het pilot-programma STAR (Skills Training for Advancing Resources), waarbij de vaardigheden van jongeren worden getraind. Van de 11.000 afgestudeerden waren er ruim 6.000 vrouw. Meer dan 95% van de afgestudeerden hebben op het moment van afstuderen al een baan. Een jaar later hadden zij nog steeds werk, zo bleek uit onderzoek.

Het is nu tijd om miljoenen meer vrouwen deze kansen te geven. Als we meisjes als Brishty, Hasna, Mahmuda en Khadija kunnen helpen hun vaardigheden te ontwikkelen, zal dat niet alleen de economie van het land verbeteren, maar ook kindhuwelijken tegengaan en ouders het vertrouwen geven in de carrière van hun kinderen te investeren.

Ongelijke kansen tussen jongens en meisjes vormen een complex probleem, maar toch bestaan er eenvoudige oplossingen. Er zijn natuurlijk ook politieke en sociale veranderingen nodig, maar als we de vaardigheden van meisjes weten te trainen en op te laten bloeien, zal dit de kansen op meer gelijkheid zeker vergroten.

Het kost een paar honderd dollar om een meisje op te leiden, maar dat is een kleine prijs om te voorkomen dat al dat potentieel niet tot bloei komt. Laten we daarom samen pleiten voor gelijkheid (#PledgeforParity) op deze Internationale Vrouwendag. Je hoeft alleen maar te investeren, dan doen de meisjes de rest..

Lees hier het volledige artikel bij REUTERS

Asif Saleh (Directeur Strategie, Empowerment en Communicatie bij BRAC) en Sarah-Jane Saltmarsh (Communicatiespecialist bij BRAC)

Internationale Vrouwendag: Ontmoet Laila uit Afghanistan

Internationale Vrouwendag: Ontmoet Laila uit Afghanistan

Graag stel ik u voor aan Laila. Laila is een jonge vrouw van zeventien jaar die ik afgelopen week ontmoette in Kabul op een BRAC-basisschool. Laila wilde graag haar verhaal met me delen. Dit deed ze op haar school, te midden van haar collega’s, de Shura (dorpsoudste), BRAC-medewerkers, ouders en voormalige docenten en klasgenoten. Iedereen is zo trots op Laila, om wat ze bereikt heeft met steun van deze mensen om haar heen.

Haar verhaal is het verhaal van zoveel Afghaanse jonge vrouwen, maar tegelijk is haar verhaal ook een uniek verhaal. Laila ging toen ze vijf werd niet naar de lokale overheidsschool op zo’n vier kilometer afstand van haar huis. Ouders in Afghanistan willen hun dochters graag beschermen voor eventuele gevaren onderweg naar school. Bovendien was er geen gekwalificeerde vrouwelijke onderwijzer voor de laagste klassen en zou de vijfjarige Laila in een klas terecht komen met ongeveer zeventig andere kinderen. Kortom, niet echt een aanlokkelijk vooruitzicht voor de ouders. Bovendien, wordt over het algemeen onderwijs voor meisjes niet gezien als een prioriteit door de ouders. Het merendeel van de ouders is zelf immers ook niet naar school geweest. Cijfers over Afghanistan leren dat maar 25% van de bevolking ouder dan 16 jaar kan lezen en schrijven. Voor vrouwen en meisjes ouder dan 16 jaar, kan maar 11.4% lezen en schrijven.

De scholen van BRAC noemen we ‘community-based schools’ (CBS), dat betekent dat ze midden tussen de huizen liggen waar de kinderen en docenten wonen. Een dorpsschool vlakbij huis maakt het voor de ouders makkelijker om hun kleine kinderen naar toe te sturen. Ze kennen de docenten, de collega’s van BRAC en hebben vertrouwen in de school. Als ze deze dorpsschool hebben afgemaakt, kunnen ze doorstromen naar de overheidsschool. De kinderen zijn weer wat jaartjes ouder en goed voorbereid op het vervolgonderwijs. Dit maakt ze weerbaarder, en zorgt ervoor dat niet alleen zijzelf, maar ook hun ouders gemotiveerder zijn voor de overstap naar de overheidsschool. Het maakt hun kansen op succes veel groter.

Laila heeft tot aan groep 7 (grade 5) op de CBS bij haar in de wijk gezeten. Daarna heeft ze haar middelbare schoolopleiding voltooid op een overheidsschool. Nu is ze 17 jaar oud en is ze lerares op dezelfde BRAC-school als waar ze zelf naar toe ging. Zodra ze klaar was heeft ze gesolliciteerd op haar oude school. Daar was net een vacature voor een docente. Na een eerste selectie heeft Laila een BRAC-lerarenopleiding gevolgd waarna ze een contract heeft gekregen als een BRAC docente op haar school. Wie had kunnen bedenken, toen ze 5 jaar oud was en niet naar school ging, dat Laila op deze leeftijd al een goedbetaalde baan zou hebben en een rolmodel is voor de meisjes in haar dorp. Voor Laila was de BRAC-school haar redding. BRAC richt deze scholen op om meisjes zoals Laila een kans te geven in het leven.

Laila geeft aan dat ze haar succes mede te danken heeft aan de BRAC-docenten. Zij hebben haar opgeleid tot de sterke, zelfverzekerde en competente vrouw die ze nu is.
Petra Costerman Boodt

Fondsenwerver voor BRAC International

Dit is een blog die verschijnt in een serie blogs in het kader van Internationale Vrouwendag op 8 maart 2016

Het basisonderwijs in Bangladesh gaat digitaal!

Het basisonderwijs in Bangladesh gaat digitaal!

Binnen een paar jaar krijgen in Bangladesh alle 20 miljoen scholieren in de basisschoolleeftijd toegang tot interactieve multimediacontent. Het complete schoolprogramma is dan digitaal beschikbaar voor alle schoolkinderen. Op 15 februari lanceerde Premier Sheikh Hasina deze nieuwe digitale content. “Om de kwaliteit van het onderwijs te verhogen, hebben we deze nieuwe interactieve multimediacontent ontwikkeld die straks toegankelijk moet zijn tot in de verste uithoeken van ons land”, aldus de premier.

Het nieuwe digitale materiaal is ontwikkeld in navolging van het success van het door BRAC ontwikkelde materiaal voor het voortgezet onderwijs. De multimediacontent voor het basisonderwijs is ontwikkeld door BRAC en Save the Children en is gefinancieerd door de overheid van Bangladesh. Toegang tot het materiaal kunnen de kinderen krijgen op de computers die de overheid op publieke scholen installeert. Momenteel zijn er al 1500 digitale klaslokalen. Daarnaast is de content ook toegankelijk op alle soorten digitale apparaten (waaronder tablets).

De onderwijzers en onderwijzeressen worden getraind voor het gebruik van de digitale content. Maar natuurlijk ontvangen ze ook training in het gebruik van multimediaprojectors en de verschillende digitale apparaten.

Volgens de minister van ICT, Zunaid Ahmed Palak, is deze aanpak bedoeld om onderwijs interessanter en leuker te maken voor kinderen. Tot nu toe zijn er 1500 multimedia-klaslokalen, maar het is de bedoeling dat er in 2021 maar liefst 65.000 scholen zijn die werken met de digitale content. “Zo creëren we samen een digitaal Bangladesh”, aldus Minister Palak.

BRAC-voorzitter Sir Fazle Hasan Abed feliciteerde de regering met de lancering van de multimediacontent. Abed wees erop dat BRAC vanaf haar eerste begin altijd de nadruk heeft gelegd op onderwijs: “Wij zijn in 2005 gestart met ons project voor Leren met computers om technologische ontwikkelingen te introduceren in de onderwijssector. Wij waarderen het dat de regering heeft willen leren van de ervaringen die wij hebben opgedaan en dat ze het nu landelijk invoert. Het zal de toekomst van het onderwijs volledig veranderen.

Bekijk hier de promovideo: https://www.youtube.com/watch?v=uuUPOMlO4Qs
De interactieve multimediacontent is hier te vinden: http://digitalcontent.ictd.gov.bd/ (bengaals – Google Translate)
Meer weten over BRAC’s onderwijsprogramma? Kijk op http://education.brac.net/
Bekijk hier de lancering terug: http://www.brac.net/live